Ανενεργά κτήρια, ρηχά νερά, η άκρη της πόλης, ορίζοντας, γεωμετρία, θραύσματα μνήμης και παραγωγής, στοιβαγμένος κόπος, θάλασσα, λουόμενοι, στο βάθος η πόλη, περαστικοί, κάτοικοι, τουρίστες, ίχνη στην άμμο, χώμα, έργα ανάπλασης, βυρσοδεψείο – ένα, λουκέτα, λαμαρίνες, έντονη μυρωδιά, μαύρο νερό, κοφτερά βράχια, φυσικές κοιλότητες, αβέβαιο βάδισμα.

Μια σειρά από βιομηχανικά κελύφη και μια βραχώδης ακτή. Δύο τόποι κορεσμένοι από τον χρόνο φιλοξενούν ένα εφήμερο πείραμα κατοίκησης. Η Utopia:31’ καλεί ερμηνευτές και κοινό να δημιουργήσουν συλλογικά την εικόνα του τόπου ως μια χωρική και χρονική παρέκκλιση από το ευρύτερο πλαίσιο ανάπλασης της περιοχής των Ταμπακαριών.

Τα κτήρια έχουν χάσει πλέον τη λειτουργία τους – δεν έχουν σκοπό – ενώ τα βράχια δεν είχαν ποτέ. Τα κτήρια αφηγούνται τη φθορά του χρόνου, ενώ τα βράχια υπάρχουν πέρα από το ανθρώπινο μέτρο. Τα συστατικά του χώρου ορίζουν το χρόνο της ουτοπίας ως μια ταυτόχρονη δήλωση μνήμης, παρουσίας και προσδοκίας. Κάθε δράση εξαφανίζεται καθώς συμβαίνει καλώντας τα σώματα να φαντασιωθούν το ρόλο τους μέσα στο χώρο. Η επανάληψη μιας banal καθημερινής στιγμής, το ξεδίπλωμα μιας προσωπικής τελετουργίας, η φανέρωση μιας ανάμνησης προκαλούν τα σώματα να παραιτηθούν από τη βεβαιότητα και να στραφούν σε μια άγνωστη συνδιαλλαγή με τον τόπο για λίγο περισσότερο από 30 λεπτά.