Το σώμα και ο κόσμος δεν είναι στατικές οντότητες, αλλά βρίσκονται σε συνεχή ροή, εμπλεκόμενοι σε έναν αμοιβαίο χορό επιρροής και μεταμόρφωσης. Το ανθρώπινο σώμα είναι ένα επαναπρογραμματιζόμενο σύστημα, ικανό να αλληλεπιδρά με δυναμικές. Στη συνήθη τάξη πραγμάτων, οι ζωές ακολουθούν τον κύκλο τους και τελικά κάποιος γίνεται αυτός που είναι. Ο σωματικός και ο φυσικός μετασχηματισμός δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να ενισχύουν την απόδοση της ταυτότητας. Αλλά ως αποτέλεσμα ενός τραύματος, η ιστορία ενός υποκειμένου χωρίζεται και μια άνευ προηγουμένου περσόνα έρχεται να ζήσει με το προηγούμενο άτομο. Από μια βαθιά τομή που ανοίγεται σε μια βιογραφία, ένα νέο ον έρχεται στον κόσμο.

Στο TERRAS, η χορογράφος Χρυσάνθη Μπαδέκα εστιάζει στις διασυνδέσεις καταστροφής και αναγέννησης, αντιπαραβάλλοντας την ανατρεπτική πλαστικότητα [disruptive plasticity] του ανθρώπινου σώματος-μυαλού, με φυσικά φαινόμενα και άλλους οργανισμούς. Η ιστορία εξελίσσεται σε ένα διαμεσικό σύμπαν, μέσα από ένα ταξίδι, που ξεκινάει από την ανατρεπτική αλλαγή του σώματος της ηρωίδας, μέχρι τις υπερβατικές μεταμορφώσεις του αιθερικού, σωματικού χώρου. Μελετώντας τον αλγόριθμο ως κίνηση και συνδυάζοντας τη χορογραφία με τον προγραμματισμό και την Εικονική Πραγματικότητα, η χορογράφος διερευνά πώς τα υπολογιστικά συστήματα μπορούν να ενσωματωθούν στον χορό, προσκαλώντας το κοινό σε μια κοινή αισθητηριακή εμπειρία. Το σώμα της χορεύτριας, με αυτή την έννοια, γίνεται μια ζωντανή διεπαφή, που μεσολαβεί μεταξύ διαφορετικών πεδίων και ενεργοποιεί αλληλεπιδράσεις που ξεπερνούν τα παραδοσιακά όρια. Συνδυάζοντας την εικονοποιία με την ενσωματωμένη γνώση, προτείνει τον χορογραφικό χώρο ως ένα περιβάλλον ουσιαστικής δράσης και εκτεταμένης σκέψης, μέσα από συλλογικές εμπειρίες που αναδύονται από το σώμα και την τεχνολογία.

Η transmedia performance TERRAS είναι μια οπτικοακουστική αφήγηση κινητικών επεισοδίων, που διερευνά τις επιδράσεις του ήχου, των visuals, του φωτός, του χώρου και της κίνησης στην ανθρώπινη αντίληψη και το συναίσθημα. Η συντονισμένη αλληλεπίδραση της μινιμαλιστικής αρχιτεκτονικής διάταξης – που αποτελείται από δύο προβολείς, μια αιωρούμενη κυκλική επιφάνεια και μία ερμηνεύτρια, που κινείται σε ένα γυαλιστερό μαύρο τετράγωνο – δημιουργεί ένα κινούμενο ψηφιακό σύμπαν, έναν συλλογικό χώρο για προσωπικές αντανακλάσεις. Όλα τα στοιχεία (ήχος, ψηφιακή εικόνα, φως και κίνηση) ενεργοποιούν τον σκηνικό χώρο, αναδεικνύοντας διάφορες πτυχές του κατασκευασμένου τοπίου και σκηνές που αναδύονται μέσα από το σώμα. Η ύλη αποκτά οργανικότητα μέσω της κίνησης, το σώμα γίνεται ταυτόχρονα πομπός και δέκτης, ο ήχος ζωντανεύει τα γεγονότα και το φως διασυνδέει το άυλο με την ύλη, από την αστερόσκονη ενός σουπερνόβα μέχρι την αθάνατη μέδουσα Turritopsis Dohrnii. Σε μια δυναμική αλληλεπίδραση, σχηματισμοί χωρικού φωτός και ήχου αναδύονται και διαλύονται μέσα από το σώμα και την εικαστικότητα του χώρου. Το φως μεταμορφώνεται ως σχεδόν απτό υλικό σε ένα αρχετυπικό γλυπτό που, παρά την αφηρημένη του φύση, επιτρέπει πολύ προσωπικούς συνειρμούς. Οι προκύπτουσες μορφές διαμεσικής έκφρασης, σε συνδυασμό με την σωματικότητα, την οπτική εμπειρία και τον συναισθητικό ήχο, προτείνουν μια μοναδική νέα διάσταση στη χορογραφία.